Üçlü uzun koltukta uzanmış televizyon izliyordum , gözlerim kapandı kapanacak...Tek katlı bahçeli müstakil evimizin bahçesinde koşturuyorduk kardeşimle birlikte.Siyah çilli tavuğumuzun beş tane yavrusu olmuştu ,tek tek çıkmışlardı yumurtadan.Kardeşimle birlikte şaşkın şaşkın ve merakla izlerdik onları, ilk yumurtadan çıktıklarında çok çirkindiler.O gün yaramaz kuzenimde bize gelmişti....Annem , mutfak penceresinden sesleniyordu çocuklar civcivlere dikkat edin ,kedi gelmesin.Biz birbirimize baktık civcivler mi ? civcivleri unutmuş toprak karıştırıyorduk ,solucan arıyorduk.Yaramaz kuzenim ne kadar ellemeye, bakmaya ,korkulacak böcek türü şeyler varsa onlara merakı vardı . Bizim ev bahçeli olduğundan toprak eşeleyip solucan çıkartırdı .Neden mi? Solucanları küçük parçalara ayırıp toprağa bırakırdı ,bunu yapmasının nedeni ise ,solucan üretiyordu...Evet solucan üretiyorduk...Mutfak penceresinden misss gibi annemin kurabiye kokusu geliyordu ....
birden irkildim ,uyandım nasıl bir rüyaydı bu anlamadım... Duygularımın çözülmesi gibi birşeydi belkide gördüklerim. Seni özledim... birde annemin kurabiyelerini... belkide birbirinize çok benziyorsunuz... Annemin kurabiyelerini kendi ellerimle şekiller verirdim. Sana da şekil vermek istiyordum kalbimde ama sen bu kadar uzakken nasıl olacaktı kurabiyem
Yoğurduğum hamurumun kabartma tozusun sen var olursan bu hamur kabaracak. bazen sinirle kopartıyorum hamurumu senden bir çapa yapıyorum .Bazen sevgiyle kopartıp kalp yapıyorum. Üzerine göz yaşlarımı sürdüm...
Hazır mısın kalbimin içindeki sıcaklıkta pişmeye,ben çok heyecanlıyım .
Sen pişerken ne şekil alacaksın ?
Fırının ön camına dayadım burnumu izliyordum içimdeki ısıda şekil alışını bazen kabarıp sönüyordun bazen de yanmış kavrulmuştun nasıl becerebiliyordun bu halleri hep birlikte yaşatmayı. bana elini uzata bilseydin eğer ,seni çekip kurtarabilirdim çapa olmaktan sert yanan ateşlerden yada derinliklerde vurgun yemekten. ama sen her zamanki gibi yine noktalı virgül olmaya devam ettin. şimdi cam bardak içinde çayım ,sende karşımda bir tepsi içinde al yüreğim afiyet olsun....
Şimdi bir çapa oldun yutkunurken boğazıma takılı kalan
Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna Rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır. Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan "Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?" diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin.. iki ucu keskin bıçaktır bu işin. Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi halin cezanda indirim sağlamaz. Sen, "Ama senin için şunu yaptım" derken o, "şunu yapmadın" diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın. Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın. "Peki o ne yaptı" deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu.
Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak İçin uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın. Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. "Acılara tutunarak" yaşamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil. Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki.... Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor. Kitap okurken de mutlu oluyorsun Unuttun mu? Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana. Yine içeceksin rakını balığın yanında. Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası.... Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun as olan yürektir. Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu. Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini...
Kavgalı bir dünya diyorlar, adım başı sıkıntı, gerginlik... Bir de "Stres" modası var, biliyorsunuz. Herkesin ağzında bir "Stres"dir gidiyor.
Ruhsal gerilimlerden bu kadar çok söz etmek de bir ruhsal gerilim değil mi? Duyuları bastırmak ne kadar yanlışsa, dertleri, sıkıntıları bu denli vurgulamak da yanlış. Kocaman bir ömür var önümüzde. Yaşamak ve mutlu olmak hem hakkımız, hem görevimiz. Umutsuz bir insan düşünebilirmisiniz? Herkes birşeyler düşler, birşeyler umut eder. Geleceğe uzanan en ışıklı köprü "Umut"tur.
Bitkinizin çiçek vereceğinden umut kesseydiniz, onu sularmıydınız? Sevginin de paylaşabileceğine inanmasanız, sever ya da sevilirmiydiniz? Yarınları düşlemeseniz, bunca yorgunluğa, bunca derde katlanabilir miydiniz?
"Hasırcıoğlu", bu konuyu dizeler halinde şöyle işlemiş:
Elbet siyah olacak rengi gecenin Gri bulutlarda gözyaşı, hüzün Ve tadı olmayacak gündüzün. . . Neyse ki sen varsın.
Burukluğu çözemediğim bilmecenin Kıyıda soğuk, köpüklü dalgalar Ve ince kırbacıyla amansız rüzgar. . Neyse ki sen varsın. .
Ne büyük mutluluktur, "Neyse ki sen varsın" diyebilmek.
Çocuk için anne, anne için çocuk. Bir dost, sırasında. Sevdiğinizi, sevildiğinizi; düşündüğünüzü ve düşünüldüğünüzü bilseniz, ılık bir güvence dolar içinize. Karlar, soğuklar, fırtınalar dışarıda kalır. . .
Gözünüzü yummasanız da, içinizde, ta içinizde bulursunuz onu. Ve fısıldarsınız kendi kendinize: "Çok şükür, sen varsın. . . "
Yitirilen anneler, uzaktaki çocuklar, her an görülemeyen, konuşulamayan dostlar olabilir. Yine de sıcak bir güvence oluşturmuşlardır içinizde.
Elinizi uzatsanız, dokunacaksınızdır sanki. Sevilen uzakta da olsa, sevgi yüreğinizdedir. Can evinizde, sizde, sizinledir. Yalnız değilsiniz artık; tüm çabanızda desteğinizdir. Yaşamanızı, gülmenizi ve sevmenizi ister.
Özlemle, sevgiyle, belki de umutla fısıldarsınız, haykırırsınız belki de: "Neyse ki sen varsın"
